Бодом гули

Баҳор фаслини жуда яхши ко'раман. Ко'нгилга ҳузур баг'ишлайди. Кўкламнинг илк кунларида бувижонимни ко'ргани қишлоққа бораман. Қорлар эриб, ер қурий бошлаган, дилни яйратувчи шамол танингизни эркалаб о'тади. Чопиб ҳовлига кираман. Бувим кенг ҳовли адог'идаги тандирда ко'к сомса ёпяпти. Югуриб бориб қучоқлайман.

– Яхши келдингми, болам? – Бувим менга меҳрли ко'злари билан, узоқ тикилди. Сочларимни силаб пешонамдан о'пди. Баг'ирларига босганларида баҳорнинг илиқ, тотли нафасини туйдим. Қо'лимга ҳозиргина тандирдан узилган ко'к сомсани тутқазар эканлар, ко'зларимга боқиб, “Ко'кламга етказганига шукур, тойчог'им” деб қо'йдилар.

Сомсани мазза қилиб еб бо'лгач, қо'лимни ювиш баҳонасида ариқ ёқалаб экилган дарахтларга ко'зим тушди. Бодом гуллабди, бирам чиройли, қараганингиз сари ко'зингиз то'ймайди.

– Бувижон, ко'рдингизми бодом гуллабди!

– Сени келишингга гуллабди-да, той­чог'им! Насиб қилса, бунинг мевасидан болаларинг, болаларингни болалалари ҳам баҳраманд бо'лишади. Илоё, чевараларимнинг то'йларига етказсин.

Болалик пайтларимда бувим опичлаб, қишлоқ тепасидаги қирликка олиб боргани, биргаликда лолалар терганимиз, капалаклар ортидан қувганим, сув бо'йида яйраб о'сган ялпизлардан бир этак йиг'ганим ко'з олдимга келди. Со'рида шундай хаёлларга берилиб о'тирарканман, хаёлимни бувижонимнинг со'злари бузди.

– Болажоним, чарчадингми? Зулайҳо холанг сумалак қилганди. Насибангни олиб қо'йгандим. Мана буниси эса ко'к сомса. Маҳфуза амманг о'з қо'ли билан тайёрлаган. Мадина жиянинг ҳам қарашган.

– Мадина сомса ёпадиган бо'лганми? Яқинда опичлаб юрардим.

– Онасининг дастёри бо'лган, барака топсин. Бирам қо'ли ширин. Ҳозирдан совчилар келяпти, аммангникига.

Биламан, бувим менга илиниб, таомлардан о'зи тотмаган. Қо'ярда-қо'ймай уларни ёнимга о'тқазиб, таомлардан ейишга ундайман. Бувим бир-икки тотинган бо'лади-да, ёнимга яқинроқ суриб қо'ядилар. Шунчалар ҳам меҳрибон, болажон бо'ласизми, бувижон. Баҳор таомларидан то'йиб тановвул қилгач, эркалигим тутиб, уларнинг тиззаларига бош қо'яман. Меҳрли қо'ллари билан пешонамни силайдилар.

Орадан йиллар о'тди. Бу йил яна қишлоққа бордим. О'ша қишлоқ, о'ша ко'чалар, аммо... бувижоним ё'қ эди. Бувижоним ко'рпа қавиган о'ша со'рида узоқ вақт о'тирдим. Ҳовлини айландим о'ша қадрдон тандирга беҳол суяндим. Ко'зим қийг'ос гуллаган бодомга тушди. Ним пушти гулларига узоқ, жуда узоқ тикилдим. Дарахт анча катталашиб, салгина ёнбош томонга ог'ибди. Дарҳол шох-шаббалар орасидан ё'г'онрог'ини олиб унга тираб, то'г'рилаб қо'йдим. Қадди тик бо'лди. Шунда қулог'имга узоқдан бир сас эшитилгандек бо'лди: – “Раҳмат болам, умрингдан барака топ”. Бувижонимнинг овози. Ён-атрофга аланглайман. Қо'лларим билан беихтиёр бодом танасини силар эканман, о'зимча шивирлаб “бувижон сиздан ёдгорлик бу дарахтни ҳамиша асраб-авайлауман”, дейман.