УЙИМИЗДАГИ ТОТУВЛИК

Бизнинг оиламиз саккиз кишидан иборат. Бобом, бувим, отам,онам икки нафар опам ва укам бор.

Оиламиз анъаналар кўра ҳар бир киши ўз ишини билиб-билиб бажаради. Мен қўй-қўзиларга ўт бераман, укам бузоғига парвона бўлади, иккинчи опам ҳовли супиради. Катта опам эса сигир соғади. Онам пиширган ширчойини ҳар биримиз учун алоҳида кичик косаларга сузишга киришади. Ҳар куни эрталаб дастурхон атрофида жамул-жам бўлиб нонушта қилганимиздан сўнг, бобомнинг элга қут-барака, бизга эса омад тилаб қилган дуолари билан ҳар биримиз ўз юмушимизга отланамиз. Катта опам ота-онам билан бирга далада ишлайди. Уйдаги қолган юмушларини тезда ўринлатган опам ва онам отамнинг ортидан кенг дала сари равона бўлишади. Иккинчи опам мен ва укам ҳар кунгидай мактабга оталанамиз. Бобожоним боғ ишларига шўнғийди, бувим эса уларнинг чой ва нонидан хабардор бўлади.

Одатимизга кўра кечқурун ҳаммамиз дастурхон атрофида йиғилар эканмиз, учта кундалик бобомнинг қўлига топширилади. Улар олган баҳоларимиздан хурсанд бўлиб елкамизга қоқиб қўяди. Бобомнинг бир гапи менга жуда ёқади. “Кунингни беҳуда ўтказмабсан, баракалла болам, бўлар бола бошидан маълум”, – деб мақтаганида бўйим бир қулочга ўсгандай бўлади. Укамнику қўяверинг, бундай мақтов сўзлардан сўнг яна ҳам яхши ўқишга интилади. Опам бўлса, кундалигини қайтиб олар экан, ўз шаънига айтилган яхши сўздан секингина жилмайиб, “ҳаракат қилаяпман, бобожон”, – деб қўяди. Катта опамга ҳам мақтов сўзлари бор, улар кичиклигидаёқ дадамга эргашиб, далага чиққани боис экинлар парваришини яхши билади. Шу боис ҳам ҳовлимиз этагидаги кузги сабзи, шолғом, карамларнинг жўякларида бирон дона бегона ўт кўрмайсиз.

Отамнинг меҳнацеварлиги, онамнинг пиширган ширин таомларини айтиб қайта-қайта алқаган бувим, нимчаси чўнтагидан ёнғоқ олиб барчамизга улашади. Катталарнинг рухсати билан дастурхон атрофидан туриб дарс тайёрлашга киришамиз.

Бугун устозимиз тинчлик мавзусида баён ёзишимизни тайинлаган. Секин опамга маслаҳат соламан. Улар бўлса тинчлик уйимизда-ку, укажон, кўрмаяпсанми, – дейдилар баралла.

Кўзимни юмиб ўйга толаман. Сўнгра ўз-ўзимга дейман, ҳа-я опамнинг гаплари рост, тинчлик бобомнинг дуоларида, бувимнинг яхши болам, дея алқашларида, қўй-қўзиларнинг ҳар тонг маъраши-ю, бузоқчамнинг диконглаб югуришида. Тонг чоғи қуёшбобонинг жилмайиб туриши, оқшом чоғи эса юлдузларнинг ой атрофидаги жилвасида, уйимиз ёнидаги ариқчадан шилдираб оқаётган сув, шохларини тирговуч сари эгиб, меваларини кўз-кўз этаётган бир туп анорда экан тинчлик. Дафтар сари эгилиб шоша-пиша сўзларни ёзишга киришаман. Ёзаётган жумлаларимни бир текисда чиройли бўлишига ҳаракат қиламан. Ўзимча хурсанд бўламан. Ахир тинчлик сўзини қувонмасдан ёзиб бўлмайди-да. Оиламизни эса янаям яхши кўриб кетаман. Ёзаётган баёнимни яшасин тинчлик, бор бўлсин оиламиз, дея якунладим.