ТУЛКИЧАНИНГ ОВИ

Бир ўрмонда майин юнгли тулкича бўлган экан. У ота-онаси, укаси ва синглиси билан яшар экан. Ота тулки ов қилиб уларнинг қорнини тўйғазаркан. Ҳар куни оила аъзолари жамул-жам бўлиб ўлжани тановвул қилишар экан.

Ғамхўр ота-она қорда ов қилиш қийинлиги учун қиш тадоригини кўриб қўйишни ҳам унутишмаскан. Шу боис ҳам аёзли кунлардан эсон-омон ўтиб, баҳорни қаршилаш осон кечаркан. Аммо бу йилги қиш фасли чўзилгани боис ғамлаган озуқалари етмай қолибди. Овга фақат ота тулкининг ўзи чиқар, бунинг натижасида болалари мустақил ов қилишни ўрганишлари анчайин ортга сурилиб борар эди.

Шундай кунларнинг бирида майин юнгли тулкича ўзи овга чиқмоқчи бўлибди. Аввалига ота-онаси рухсат бермабди. Бироқ, боласининг иштиёқини сўндирмаслик учун, ота тулки ўғлининг овга боришига рози бўлибди. Қаҳратон совуқ кунларида ов қилиш анчайин хатарли бўлгани сабаб, ота тулки ўғлига сездирмасдан унинг ортидан кузатиб борадиган бўлибди. Тулкича ўзига ўзи “мен уйга овқациз қайтмайман” деб сўз берибди. У куни бўйи овқат излаб ҳолдан тойибди, кейин нима қилишини билмай ортига қайтишга мажбур бўлибди. Ўғлининг бу ҳолатини кўрган ота тулки, у қайтаётган сўқмоқ йўл бўйига ўзи тутган қуённи ташлабди. Бу омаддан тулкича чексиз қувонибди. Шошганича қуённи уйи томонга судраб олиб кетибди. Ҳолдан тойиб, ўлжа билан уйига қайтган тулкичани оила аъзолари илиқ қаршилабди.