ТИЛ – НУТҚНИНГ ҚУРОЛИ

Алишер НАВОИЙ

Агар бир кўнгилда тил найзасининг жароҳати бордир, фақат яхши сўз ва ширин тил унга малҳам ва роҳатдир.

* * *

Мулойим сўз – ваҳшийларни улфатга айлантиради; сеҳргар – оҳанг билан афсун ўқиб, илонни инидан чиқаради.

* * *

Тилга ихтиёрсиз – элга эътиборсиз.

* * *

Тили ёмон одам – халқ кўнглини жароҳатлайди, ўз бошига ҳам офат етказади.

* * *

Хушсухан одам юмшоқлик билан дўстона сўз айтади; кўнгилга тушиши мумкин бўлган юз ғам – унинг сўзи билан даф бўлади.

* * *

Сўзда ҳар қандай яхшиликнинг имкони бор, шунинг учун ҳам айтадиларки; “нафаснинг жони бор...”

* * *

Бахт бағишловчи тоза руҳ манбайи ҳам тил; ёмонликлар келтирувчи наҳс юлдузининг чиқар жойи ҳам тил.

* * *

Тил ширин ва ёқимли бўлса яхши; тил билан дил бир бўлса яна яхши.

* * *

Тил билан дил – инсондаги энг яхши аъзолардир. Бўстонда – гулсафсар, гулғунча ва райҳонлар энг ёқимли гуллардир.

* * *