Осмондаги қушлар уяси

Узоқдан қушларнинг таниш овози эшитилади. Кейин бу овоз аста яқинлашади. Қушлар галаси осмонни тўлдиради. Болалар дераза ойналарига ёпишиб, чапак чалади.

Уларни кузатади: қушлар гоҳ айлана бўлиб қанот қоқади. Гоҳо бир-бирларига йўл бераётганга ўхшайди. Қараб турсангиз, очилиб ёпилаётган гул шаклини олади. Бир зумда тизилишиб парвозида давом этади. Болалар эса қушлардан кўзини узмай онасини саволга тутади:

– Қушлар рақсга тушадими?

– Шунақа бўлса керак, – она мийиғида жилмайиб қўяди.

– Унда қушлар қўшиқсиз ўйнайдими-а?...

– Ўзи қўшиқ айтиб, ўзи ўйнайди.

– Унда ким чапак чалади?

– Шамол, бўлса керак-да.

– Бизлар ҳам қарсак чалсак бўладими?

– Албатта, – она деразанинг ойнасини аста ёпади. – Сал нарироқ туринглар, шамоллаб қоласизлар.

– Қушлар шамоллаб қолмайдими?

– Улар ўрганиб кетишган, осмон ўзларининг уйи-да, болам.

– Осмонда қушларнинг уяси борми?

– Уйига учадиган йўл бор, арғимчоқ солиб учаверади.

– Арғимчоқ бизникига ўхшамаганми, нимага кўринмайди?

– Уларнинг арғимчоғи ўзи билан болам.

– Мен қушларнинг арғимчоғиниям, ўзиниям яхши кўраман. Улар ҳақида эртак эшитгим келяпти.

– Эртакни-ку биламан. Аммо сенга ўзим кўрган, билган воқеани айтиб берақолай.

– Бўпти...

– Қушлар жудаям ақлли бўлади. Яхшиликни, меҳрни унутмайди. Ёшлигимизда тоғанг оппоқ кабутарлар боқарди. Биз уларни пайпоқли кабутарлар дердик. Ҳовлимизнинг бир чеккасидаги ажратилган ерга дон сепардик. Улар дарров пайдо бўларди. Учиб келарди-да, парво қилмай донлашга тушарди. Баъзан тоғангнинг қўлидаги донни еб, кейин елкасига чиқиб ғурилларди.

– Эркаланаркан-да, раҳмат айтганимиди, бу. – Қизалоқ шошганча саволида давом этади. – Бизлар ҳам раҳмат айтамиз-ку...