Осмон йиғлайдими, ойижон?

Осмон тундлашиб, баҳорнинг ёқимли ёмғири ёға бошлади. Уч ярим яшар қизча ҳайрон бўлиб онасидан сўради:

– Ойижон, қаранг, осмон йиғлаяпти. Уни ким хафа қилди?

– Осмон йиғламайди, қизим, У барча дарахту гулларга, ўсаётган ўтларга сув беряпти. Уни ёмғир деймиз. Агар осмон ёмғирини қизғанса, улар қуриб қолишади. Кейин дарахтлар осмондан хафа бўлишади.

Қизалоққа онасининг гапидан кўра, ёмғирнинг шовуллаб ёғаётгани қизиқроқ эди. У куйиниб:

– Вой, шунақа қаттиқ йиғлаяптики... бечора.

Бир зум индамай, ўзича ўйланиб қолди:

– Ҳа-а, – деди миясига келган фикрдан қувониб. Унга ўйинчоқларимни, бармоғи билан санай бошлади, айиғимни, қуёнимни, кеча дадам олиб берган сочи узун қўғирчоғим бор-ку, уни ҳам берсам, йиғламайдими-а? Юринг, кўчага чиқиб ўйинчоқларимни бериб келайлик. Шунда у хурсанд бўлади.