КУМУШБИБИНИНГ СОВҒАСИ

Кумушбибининг дадаси туғилган кунида унга пушти рангли, жимжимадор этакларига ялтироқ мунчоқлар тикилган кўйлак совға қилди. Айниқса, кўйлаги устидан осиб қўйиладиган кичкина гулдор сумкача унга янада кўрк бағишлаб, ҳилпираб кўзни қувнатади. Бундан Кумушбиби боши кўкка етгудек қувониб кўйлагини кийганича қўшни қизларнинг ёнига югурди. Бир зумда унинг атрофини ўраб олган дугоналари пуштиранг кўйлагини мақташга тушди.

– Вой, Кумушбиби кўйлагинг бунча чиройли, ким совға қилди? – ҳайрат билан саволга тутади Сарвиноз.

– Дугонажон сумкачангдаги гул худди қоқигулга ўхшар экан-а? – қизиқади Дилбарой бармоқлари билан оҳиста сумкачани силаб.

– Этагидаги ранг-баранг ялтироқ мунчоқларини-чи, худди юлдузларни ёпиштириб қўйганга ўхшайди-я, – дея шодланади Нафиса.

– Мен ҳам дадамга шундай кўйлак олдираман, – дейди Азизахон ҳавас билан.

Бир чеккада қизларнинг гапига аралашмай елка қисиб турган Маржона секингина “Эртага менинг туғилган куним бўлса ҳам ҳеч ким бунақанги чиройли сумкачали кўйлак совға қилмайди. Чунки, дадам бетоб, шифохонада ётибди”, – дейди астагина хўрсиниб.

Дугоналар бир зум жим бўлиб қолишди. Кумушбиби сумкачасини қанчалар қадрламасин, дугонасига бўлган ҳурмати, меҳри устунлик қилди. “Маржона туғилган кунинг муборак бўлсин, бу сумкача сенга совға”, – дея уни дугонасига тутқазди. У уйига қайтаркан, остонаданоқ онаси саволга тутди.

– Сумкачанг қани, қизим?

Кумушбиби онасининг олдида бироз ўнғайсизланди. Нима дейишини билмай каловланди. Сўнг, минг истиҳола билан бўлган воқеани айтиб берди. Кеч тушгач эса бўлган воқеадан хабар топган отаси Кумушбибининг пешонасидан мамнун ўпиб қўйди. У қизининг инсонпарвар, меҳрибон бўлиб улғаяётганидан хурсанд эди.