КИЧКИНТОЙ

Кичкинтой Абдураззоқ ҳайҳотдек тўрт хонада зерикди. Ўйнаб-ўйнаб кўча эшигини қандай очиб юборганини ўзи ҳам сезмай қолди. Жажжи қўлчалари билан секин эшикни итариб ташқарига чиқди. Кўп қаватли уй йўлаги ёруғ ва ҳавоси ёқимли эди. Энг асосийси, бу йўлак уни шовқин-сурон ва болалар қийқириқлари янграётган кўчага олиб чиқар эди. Болакайнинг кўзлари қувончдан порлаб кетди. Айниқса, зиналарнинг кўплиги болакайни янада қувонтириб юборди.

Бу пайтда унинг онаси Моҳира опа кечки овқат тайёрлаш ҳаракатида эди. Болам ўйинчоқлар билан овуниб, ўйнаб ўтирибди, деган хаёлда бемалол ўз ишини қиларди. Лекин ҳар доим ошхонага кириб, овқатга энди уннайман деганида ойисининг этагига ёпишиб оладиган кичкинтой ошхонага кирмаётгани онасини ҳайрон қолдирди.

Шу сабабдан Моҳира опа ўғлидан хабар олгани меҳмонхонага кирди. Бола йўқлигини кўриб юраги увишиб “дод” деб юборгандек бўлди. Боласи йўқ! Бошқа хоналарни гўёки учиб, айланиб кўриб чиқди. Йўқ! Сира бундай аҳволга тушмаган эди. Овози йўқ. Бирдан кўзи қия очиқ эшикка тушди. Аллақандай куч уни ўша томонга чорлади. Югуриб бориб, занжирли эшикни баралла очди.