Исломхўжанинг орзуси

Бувам “вақтингни бекор ўтказма”, деб кўп бора такрорлайдилар. У кишининг турткиси билан 2013 йилнинг сентябрьидан ўзим таҳсил олаётган 66-умумтаълим мактаби қошидаги кикбоксинг тўгарагига қатнай бошладим. Бу спорт турига бунчалар қизиқиб қоламан, деб сира ўйламаган эдим. Кикбоксинг билан шуғулланаётганимдан буён ўзимга бўлган ишонч ва қатъият кучайди.

Кикбоксингга қизиқишим ва устозим Исломхўжа Шарифхўжаевнинг талабчанлиги туфайли катталар ва ўсмирлар ўртасидаги Тошкент шаҳар биринчилигида ўзбек профессионал шарқ яккакураш клубининг махсус дипломи билан тақдирландим. Пенчак силат бўйича эса Самарқандда ўтказилган 7-8 ёшли болалар ўртасидаги Ўзбекистон кубогида учинчи ўринни эгалладим. Декабрь ойида Ўзбекистон Республикаси чемпионатида биринчиликни қўлга киритганимда, бувам “Ҳеч қачон уринишларинг ва интилишларинг зое кетмайди. Ютуқларинг бунга исботдир”, дея кўзларига ёш олиб мени дуо қилдилар. Шунда у кишининг вақт ҳақидаги сўзларини, айтган ўгитларини англагандай бўлдим.

Ҳозир қишки таътил. Ўқиш давомида севимли машғулотим билан ҳафтада уч кун шуғуллансам, энди бу имконият янада кенгайди. Бу эса янги йилнинг илк ойларида ўтказиладиган навбатдаги мусобақада юқори натижани қўлга киритишимга ҳам замин ҳозирлайди.