Ҳаммаси яхши бўлади

...Ҳалим кўп ўқийди. Айниқса, мендан олиб турадиган кундалик газеталар унинг учун ҳақиқий совға. Бир куни газеталардан бирида ёритилган мақола уни қизиқтириб қолибди.

Унда “Меҳрибонлик уйи”да вояга етаётган Сардорбек исмли боланинг кундалик ҳаёти акс этган экан. Доимгидек ўқиган китоб ва газета-журналларидаги воқеалар хусусида менга тўлқинланиб гапириб берадими, десам, йўқ, ака, “Меҳрибонлик уйи” яхши жойми? дея сўраб қолди. Унинг кўзларига тикилдим. Ҳалим бу гал нигоҳларини олиб қочмади. Нимадандир умидворлик билан қараб турарди.

– Ҳа, у ерда ҳамма нарса етарли. Болалар маза қилиб, ҳар хил ўйинлар ўйнашади. Мириқиб ухлашади. Хуллас, ҳамма нарса бор. Фақат ота-она меҳри йўқ.

Ҳалимнинг ич-этини еяётган орзиқиш беихтиёр тилига кўчди:

– Сардорбекка ҳавасим келяпти.

– Ундай ўйлама. Ахир сенинг ота-онанг бор, улар ёнингда-ку. Сардорбекнинг ота-онаси йўқлиги сабаб ҳам у шу ерда-да, укажон.

Ҳалим бу сафар бўғзидан отилиб чиқаётган аламни тутиб туролмади.

– Мен ҳам етим бўлиб қолишни истайман!

Уни юпатган бўлдим.

– Қўй, укажон! Ундан кўра, кел, сен ҳам ички кечинмаларингни, ота-онанга айтмоқчи бўлган гапларингни қоғозга тушириб, газетага юбор. Шунда ота-онанг уни ўқиб, тўғри хулоса чиқаради. Яхши инсонларга айланади.