Фарзанд

 Ўткир Ҳошимовнинг ъъДафтар ҳошиясидаги битикларъъ китобида шундай сатрлар мавжуд:ъъБола туғдирганларнинг ҳаммаси ҳам Ота бўлавермайди. Бола туққанларнинг ҳаммаси ҳам Она бўлавермайди. Боланинг ҳаммаси ҳам Фарзанд бўлавермайди…ъъ Дарҳақиқат, гуруч курмаксиз бўлмаганидек, одамлар орасида ҳам ъъкурмакъълар учраб туради…

Бир қўшним бор. Ён қўшним. Унинг дастидан нафақат маҳалла, балки бутун туманимиз ҳам безор бўлган, десам муболаға бўлмайди. Онаси ҳам унинг қилмишларидан куйиб, фарзандини роҳатини эмас, қабоҳатини кўриб, жигарбандидан охирги нафасигача норози бўлиб омонатини топширди. У эса ҳатто, онасининг дафн маросимига ҳам етиб кела олмади… Келгач эса, отасига ъъмеҳрибончиликъъ қила бошлади… Қандай қилиб дейсизми? Шайтоннинг ҳам ҳаёлига келмайдиган усул билан… Фарзандининг ноқобил чиққаниданми, ёки бошқа сабаб билан ичкиликка ружу қўйган, шишасини кўрса, ёш боладек қувониб кетадиган отасини ҳар куни ъъшайтон сувиъъ билан сийлаб туради. Бунинг эвазига ёши бир жойга бориб қолган ота кун бўйи ер чопади, ҳовли тозалайди… Хуллас, текин мардикор…