БАРНОНИНГ ОРЗУСИ

Баланд бинолар жойлашган кўркам шаҳарда Барно исмли қиз яшар, у ҳар доим мактабгача таълим муассасасига қатнар экан. У муассасанинг биноси жуда чиройли ва кўркам бўлиб, шаҳарнинг ўртасида жойлашган экан. Барно боғчага эмас мактабга боришни жуда-жуда хоҳларкан. Онаси эса унга “қизим катта бўлганингда албатта мактабга борасан, ҳозир эса боғчангга боришинг лозим”, – деб уқтираркан. Ўжар қиз ўз сўзида туриб олиб , йўқ ойижон сиз билан бирга мактабга бораман, – дебди.

Ноилож қолган онаси уни ўзи ишлайдиган мактабига олиб борибди. Барнога мактаб худди бир мўжизавий макондай туюлибди. У онаси сабоқ ўтаётган синф хонасига кириб парталарнинг бирига ўтириб олибди ва дарсни кузата бошлабди. Дарсдан сўнг онаси билан уйга қайтган қиз бирдан хомуш тортиб ухлаб қолибди. Эртаси куни эрталаб Ҳамида опа қизидан “бугун ҳам мактабга борасанми”, – деб сўрабди. У эса, йўқ деб жавоб берибди. Нега,– дея ажабланган онасига Барно шундай жавоб қилибди: Мактабга боришдан аввал ҳарфларни билиш зарур экан, мен ҳам аввал ҳарф­ларни, санашни обдон ўрганаман.