Барчаси фарзандларимиз бахти учун

...Умумтаълим мактабини тамомлаган ўғлим академик лицейга ўқишга кирди. У билан ўқув масканига кириб борар эканман, таълим даргоҳининг муҳташам биноси мени ҳайратга солди.

Кенг ва ёруғ йўлаклар замонавий жиҳозланган синф хоналар томон етаклайди. Ўқувчилар ўзаро фикр алмашиб, суҳбат қуриши учун катта фае, ҳар бир фан йўналиши учун эса алоҳида қаватлар ажратилган. Ихтисослик бўйича барча синфхоналар зарур ўқув қуроллари, техник анжомлар билан таъминланган. Катта спорт зали, кутубхона киши ҳавасини келтиради. Ўғлим ана шундай билим масканида таълим олишини ўйлаб, кўзимга ёш келди. Хурсандчилик, бахтиёрлик кўз ёшлари. Шукроналик кўз ёшлари. Тинч-осуда ҳаётимиз, мусаффо осмонимиз, болаларимиз бахти учун масрурлик кўз ёшлари...

...Эсимда, бизнинг болалик пайтимизда ихтисослик бўйича дарс ўтиладиган синф хоналари қишда совуқ бўлгани учун палтоларда ўтирар эдик. Бармоқларимни нафасим билан иситиб, ёзардим. Баъзан стул етишмаганлигидан партада икки эмас, уч киши амаллаб ўтирган пайтларимиз бўлган. Устозларимиз палтоларини елкаларига ташлаб доскага ёзганларини эслайман. Дарсликлар негадир етишмасди. Аммо биз бунга кўникиб кетгандик. Одатий ҳол эди бу. Дугоналар икки-уч киши бўлиб дарс тайёрлар эдик. Она тили дарслигини аниқ эслайман. Негадир ингичка, озғингина тўқ яшил рангдаги бу китоб икки йил ўқиш учун мўлжалланган эди. Биз дарсликларни ямаб, газета қоғозларига ўраб тутар эдик. Дўкон пештахталарида мактаб анжомлари етишмаганидан ҳар катакка ёзиб, битта дафтарни икки йилга етказишга ҳаракат қилганмиз. Негадир дафтарларгина эмас, кундалик эҳтиёж моллари ҳам узоқдаги бир дўконда оиладаги киши бошига ўлчаб берилган. Биз дарсларга кечга қолмаслик учун навбат олиб, озиқ-овқат маҳсулотларини харид қилардик. Раҳматли бувим ҳам уруш йилларини гапириб берардилар. Ўша даврда “забор карточка” тарқатганларини, ҳаёт қийин бўлса-да, одамлар орасида меҳр-оқибат бўлганлигини сўзлаб берардилар. Бувимнинг ана шундай ҳикоялари туфайли мен ўзимни ундан кўра бахтлироқ ҳис қилиб, фақат китоб ўқиш билан овуниб яшардим.

...Ҳозир фарзандларимиз учун мактабларда янги, чиройли безатилган дарсликлар берилади. Китобларнинг оппоқ варақларини очсангиз, кўзингиз қувнайди. Уларнинг қўлида эскирган, бир неча ўн йил тутилган китоб дарсликларни кўрмайсиз. Дўконларда истаганча мактаб қуролларини сотиб олиш мумкин. Бозор пештахталари озиқ-овқат маҳсулотларига тўла. Биз кўрган қийинчиликларни кўрмай ўсаётган бугунги кун ёшларининг бўйлари баланд, ўзлари эса жисмонан соғлом. Уларнинг дунёни забт этгудек улкан орзуларидан ҳайратга тушасиз. Болалик хотираларимни сўзлаб берсам, ишонишмайди. “Мустақиллик даврининг болалари-да”, – деб қўяман ўзимга-ўзим.

Буларнинг барига шукр қиламан. Болаларимнинг тинч, осуда, мазмунли ҳаётини кўриб, мен бахтлиман дегим келади. Баъзида, болалигимдаги воқеаларни кўрмаганимда, балки бу кунларнинг шукронасини ҳам билмас эдим-ми, деб ўйлайман. Фарзандларимга ҳавасим келади. Ҳақиқатдан, улар биздан кўра ақлли, билимли, кучли. Мустақилликнинг энг азиз неъматларини болаларимизнинг бахтида кўриш барчамизга насиб эцин.