Баҳор келди сени сўроқлаб

Зулфияхоним

Салқин саҳарларда, бодом гулида,

Бинафша лабида, ерларда баҳор.

Қушларнинг парвози, елларнинг нози

Бахмал водийларда, қирларда баҳор.

Қанча севар эдинг, бағрим, баҳорни

Ўрик гулларининг эдинг мафтуни.

Ҳар уйғонган куртак, ҳаёт берган каби

Кўзларингга суртиб ўпардинг уни.

Мана қимматлигим, яна баҳор келиб,

Сени излаб юрди, кезди сарсари.

Қишнинг ёқасидан тутиб сўради сени,

Ул ҳам ёш тўкди-ю, чекилди нари.

Сени излар экан, бўлиб шаббода,

Сен юрган боғларни қидириб чиқди.

Ёзиб кўрсатай деб ҳусн-кўркини,

Яшил қирғоқларни қидириб чиқди.

Топмай сабри тугаб бўрон бўлди-ю,

Жарликларга олиб кетди бошини.

Фарҳод тоғларидан дарагинг излаб,

Сойларга қулатди тоғнинг тошини.

Сўнгра жило бўлиб кирди ётоғимга,

Ҳулкар ва Омоннинг ўпди юзидан.

Сингиб ёш куйдирган зафар ёноғимга

Секин хабар берди менга ўзидан.

Лекин ётоғимда сени тополмай,

Бир нуқтада қолди узоқ тикилиб.

Яна ел бўлди-ю, кезиб сарсари,

Мендан сўрай кетди қалбимни тилиб:

“Қани мен келганда кулиб қаршилаб,

Қўшиғи мавжланиб бир дарё оққан?

“Бахтим борми дея”, яккаш сўроқлаб

Мени шеърга ўраб суқланиб боққан?

Ўрик гулларига тўнмайди нега

Елда ҳилпиратиб жингала сочин?

Нега мен келтирган шўх нашидага

Пешвоз чиқмайди у ёзиб қулочин?

Қани ўша куйчи, хаёлчан йигит?

Нечун кўзингда ёш, туриб қолдинг лол.

Нечун қора либос, сочларингда оқ,

Нечун бу кўкламда сен паришонхол?”

Қандай жавоб айтай, лолдир тилларим,

Баридан тутдим-у, кетдим қошингга.

У ҳам ғаминг билан кезди афтода,

Боқиб туролмайин қабринг тошига.

Аламдан тутоқиб дарахтга кўчди,

Куртакни уйғотиб сўйлади ғамнок.

Сенинг ёдинг билан елиб беқарор,

Гуллар ғунчасини этди чок-чок.

Гул-у райҳонларнинг таралди атри,

Самони қоплади майин бир қўшиқ.

Бу қўшиқ нақадар ошно, яқин,

Нақадар ҳаётбахш, оташга тўлиқ.

Баҳорги бурканган сен севган элда,

Овозинг янгради жўшқин забардаст.